Afgesleten

Net terug uit Lissabon, waar mijn man en ik drie hele dagen zijn geweest. Uit en thuis vijf dagen voorspoedig onderweg. Lissabon, gebouwd op zeven heuvels, is een unieke, prachtige, gezellige, rumoerige, bruisende uitgaansstad vol restaurantjes, cafés en bijzondere oude koffiehuizen. In de restaurantjes kun je van goedkoop toeristisch tot goed culinair eten, met daarbij hele goede wijnen, die per fles, heel betaalbaar zijn. Waar veel toeristen komen word je wel minimaal tien keer aangesproken om te komen eten en als je eenmaal de menukaart hebt bekeken ben je de klos. Ook is er op ieder hooggelegen punt wel een miradouro met sprookjesachtig uitzicht, vaak met terras, over de stad. En te zien was er veel!
 
Zoals vaak kom je pas er achter hoe alles werkt, hoe je het beste kunt… en waar nou net dat goede restaurant is, als je bijna weer naar huis gaat. Ook nu weer en wel met de vermaarde tram 28. Deze lijn voert, slingerend, piepend en krakend, in drie kwartier heuvelop en heuvelaf door oude wijkjes als Graça, Alfama en Baixa, langs alle historische hoogtepunten, zoals de kathedraal en het kasteel. Mas rachaduras!
 
We vonden het een mooie afsluiting van onze reis om nog eens langs alle bezienswaardigheden te trammen. Dus de laatste dag stonden wij, met heel veel anderen, te wachten op onze beurt om in de tram te stappen. Gelukkig was het niet bloedheet, want we moesten één uur wachten voor we konden instappen. In de tussentijd was er zoveel roering om ons heen dat de tijd wel snel gaat. Bij de tramhalte stonden heel veel tuk-tuks die af en toe werden weggestuurd door de politie. Ze reden in een stoet allemaal weg om, na een rondje, weer neer te strijken en hun reclamecampagne te hervatten. Tram 28 scheurde door nauwe straatjes, zo strak dat ik de muren van de huizen kon aanraken. En inderdaad langs de bezienswaardigheden, maar wel verstopt achter nog vele huizen, of eerst nog die steile trap beklimmen. Toch was het een bijzondere rit door de oude stad. Het mooiste was dat, na dat uur wachten, we twee haltes verder zo hadden kunnen instappen. Nou ja!
 
De laatste avond hebben we een toost uitgebracht op drie mooie dagen en we keken vanaf ons tafeltje uit over de stad. Onder ons verspreidden de lichten van het Rossio-plein een warm licht en tegenover ons zagen we de verlichte muren van het Castelo São Jorge.
 
We hebben genoten van de sfeer, het eten, de muziek, de lekkere wijnen én van de heel veel prachtige gebouwen, kerken, kloosters en kastelen, die we hebben gezien, misschien niet alles, maar wel heel, heel, veel en dat merk ik aan mijn benen: afgesleten tot aan de knieën.
Net terug uit Lissabon, waar mijn man en ik drie hele dagen zijn geweest. Uit en thuis vijf dagen voorspoedig onderweg. Lissabon, gebouwd op zeven heuvels, is een unieke, prachtige, gezellige, rumoerige, bruisende uitgaansstad vol restaurantjes, cafés en bijzondere oude koffiehuizen. In de restaurantjes kun je van goedkoop toeristisch tot goed culinair eten, met daarbij hele goede wijnen, die per fles, heel betaalbaar zijn. Waar veel toeristen komen word je wel minimaal tien keer aangesproken om te komen eten en als je eenmaal de menukaart hebt bekeken ben je de klos. Ook is er op ieder hooggelegen punt wel een miradouro met sprookjesachtig uitzicht, vaak met terras, over de stad. En te zien was er veel!
 
Zoals vaak kom je pas er achter hoe alles werkt, hoe je het beste kunt… en waar nou net dat goede restaurant is, als je bijna weer naar huis gaat. Ook nu weer en wel met de vermaarde tram 28. Deze lijn voert, slingerend, piepend en krakend, in drie kwartier heuvelop en heuvelaf door oude wijkjes als Graça, Alfama en Baixa, langs alle historische hoogtepunten, zoals de kathedraal en het kasteel. Mas rachaduras!
 
We vonden het een mooie afsluiting van onze reis om nog eens langs alle bezienswaardigheden te trammen. Dus de laatste dag stonden wij, met heel veel anderen, te wachten op onze beurt om in de tram te stappen. Gelukkig was het niet bloedheet, want we moesten één uur wachten voor we konden instappen. In de tussentijd was er zoveel roering om ons heen dat de tijd wel snel gaat. Bij de tramhalte stonden heel veel tuk-tuks die af en toe werden weggestuurd door de politie. Ze reden in een stoet allemaal weg om, na een rondje, weer neer te strijken en hun reclamecampagne te hervatten. Tram 28 scheurde door nauwe straatjes, zo strak dat ik de muren van de huizen kon aanraken. En inderdaad langs de bezienswaardigheden, maar wel verstopt achter nog vele huizen, of eerst nog die steile trap beklimmen. Toch was het een bijzondere rit door de oude stad. Het mooiste was dat, na dat uur wachten, we twee haltes verder zo hadden kunnen instappen. Nou ja!
 
De laatste avond hebben we een toost uitgebracht op drie mooie dagen en we keken vanaf ons tafeltje uit over de stad. Onder ons verspreidden de lichten van het Rossio-plein een warm licht en tegenover ons zagen we de verlichte muren van het Castelo São Jorge.
 
We hebben genoten van de sfeer, het eten, de muziek, de lekkere wijnen én van de heel veel prachtige gebouwen, kerken, kloosters en kastelen, die we hebben gezien, misschien niet alles, maar wel heel, heel, veel en dat merk ik aan mijn benen: afgesleten tot aan de knieën.