Frozen

Tien maanden, twee dagen en vijftien uren heb ik al last van mijn rechterschouder en bovenarm. De pijn is gedurende die tijd steeds heftiger geworden. Diclofenac heeft niet geholpen en het transdermaal smeren met Voltaren al helemaal niet. Uiteindelijk dan toch maar in januari naar de fysio. Die vond een aantal triggerpoints en startte met een dry needling therapie. De spieren werden aangeprikt met een accupunctuurnaald, waardoor de spierverhardingen moesten ontspannen met direct merkbaar resultaat. Je moet er wel heel stevig voor in je schoenen staan. Tjee, ik dacht dat ik van de behandeltafel af zou rollen, wat een pijn. Als het direct resultaat had opgeleverd was dat natuurlijk niet erg, maar dat deed het dus niet, ook niet op wat langere termijn. De pijn bleef ongekend heftig en het bewegingsverlies in de schouder werd steeds erger. Geen enkele van de andere behandelingen gaf verlichting van de pijn of een vermindering van de klachten.

Dan toch maar een echo van de schouder laten maken. Er was, op een trauma na, niets opmerkelijks te zien. Vervolgens werd diagnose frozen shoulder gesteld en daar is helaas, volgens de fysio, weinig anders aan te doen dan uitzitten. Tegen de pijn en om de ontsteking te remmen was een injectie met corticosteroïden wel aan te bevelen. “Misschien dat de huisarts het wel doet”, zei de fysiotherapeute. 

Die deed dat niet en verwees me naar een orthopeed in het Isala. Ik moest zelf bellen om een afspraak te maken, de wachttijd viel mee, zo zei de huisarts, maar tien werkdagen. Toen ik de dag erna, een vrijdag, een afspraak wilde maken was dat niet mogelijk, ik moest eerst nog door de ballotage voor het bespreken van de juiste behandeling. ”Belt u dinsdag maar terug.”

Dinsdag kon ik een afspraak maken voor precies drie weken later. Ik begon er na twee weken erg naar uit te zien omdat het niet echt leuk meer was met zo’n arm rond te lopen. Volgens de afspraak die was gemaakt moest ik eerst nog op de foto. “Doet u de bovenkleding maar uit, BH mag u aanhouden, kom ik u zo halen.” Daar zit je dan te wachten in zo’n hokje, half bloot. Deur weer open “heeft u het formulier ingevuld?” Formulier? Nee ik wist niets van een formulier. “Oh, dan moeten we dat eerst uitzoeken.” Deur weer dicht. Daar zat ik half bloot verbouwereerd te wezen. Gelukkig ging even later de deur weer open en zei de dame dat ze het achter de schermen wel gingen oplossen. Dat is nog eens klantgericht!

Na de foto kon ik bij de orthopeed terecht, een vriendelijke, grijzige krullenbol die weinig vroeg en weinig deed. Maar wel de injectie met corticosteroïden zette, een advies voor de fysiotherapeut en een lijst met bijwerkingen, zoals verergering van de klachten en opvliegers de eerste dagen na de injectie, meegaf. “Dan zie ik u over zes weken weer.” 

Hij had op de foto nog nooit zo’n mooie schouder gezien, maar wel frozen!