Geduldige sleutels

Samen met mijn vriendin heb ik pas weer een etappe van het Pieterpad gelopen. Deze keer de route Ommen – Hardenberg. We hadden afgesproken in Hardenberg om daar één auto achter te laten en met één auto vervolgens naar de start van de etappe in Ommen te rijden. In Hardenberg was het niet makkelijk een parkeerplek te vinden. Het was parkeren met een blauwe kaart, of betaald parkeren! De auto staat er toch een hele tijd, dus een blauwe kaart neerleggen werkt niet en betalen is jammergeld. Dan toch maar, deze keer, mijn auto op een verlaten stukje Hardenberg neergezet. Vervolgens samen in de auto van mijn vriendin naar Ommen gereden. In Ommen kenden we de parkeermogelijkheid nog van de vorige keer. Bij het uitstappen legde ik mijn sleutels onder het dashboard met de opmerking: ‘ik laat mijn sleutels maar hier liggen’. Mijn vriendin zei: “Ja, ik laat mijn huissleutel ook hier” en legde er, om de sleutels uit het zicht te verbergen, zorgvuldig de blauwe parkeerkaart overheen en we stapten vrolijk de route in.
 
Ommen - Hardenberg is een stevige bosrijke wandeling van zo’n 21 km. Na zo’n tien kilometer te hebben gelopen klopte ik, ik weet niet meer waarom, op mijn zakken. Mijn vriendin, die dat zag, stond plotsklaps stokstijf stil en sloeg de hand voor de mond. “Wat, wat is er?” Vroeg ik verschrikt. “De sleutels” zei ze. Het kwartje viel echt onmiddellijk. De sleutel van mijn auto, waarmee we van Hardenberg weer naar Ommen moesten rijden, lag in de auto in Ommen. Echt waar! Dat betekende dat we van Hardenberg naar Ommen extra openbare vervoersinspanningen moesten verrichten om samen weer thuis te komen.
 
De laatste kilometers hebben we regelmatig in een deuk gelegen, gierend om de eigen oenigheid. In Hardenberg aangekomen, na een mooie tijd voor deze route te hebben neergezet, was het de vraag welke bus we moesten hebben naar Ommen. De busstop was makkelijk gevonden, maar helaas geen bussen naar Ommen. Nee, we moesten eerst met de bus naar het station Hardenberg en dan met de trein naar Ommen. Wat een ervaring. Er was geen andere mogelijkheid, dus … De bus kwam snel en het was maar één halte naar het station. Ik had mijn OV kaart bij me, maar mijn vriendin moest een kaartje kopen. Grote schrik! Haar portemonnee was niet te vinden. Als een haas ‘rende’ ik terug naar de bus die er gelukkig nog stond. In de bus was de chauffeur de portemonnee al aan het ontleden om te kijken van wie die was. Gelukkig, dat was ook weer opgelost.
 
Ook de treinreis verliep voorspoedig en we waren na een stief kwartiertje in Ommen, waar we nog naar de parkeerplek moesten lopen. Deze was vlakbij één ons, uit de vorige etappe, bekend restaurant. Daar hebben we, voordat we weer naar Hardenberg terug gingen om mijn auto op te halen, met rozige wangetjes een droge witte gedronken op een weer bijzondere belevenis.
 
De sleutels lagen nog keurig op hun plaats onder het dashboard!