Het verplaatsen kan beginnen

Het was een spannend en uitputtend Pinksterweekeinde, maar het erfhuis was een groot succes. Druk en ouderwets gezellig. Én toch ook een heleboel kwijtgeraakt. Nou nog net niet al het grotere werk, maar wel zijn, naast wat keramiek, een kast, mijn trouwe  comtoise, mijn salontafel, het kippenhok en wat schilderijen, vooral de huishoudelijke dingen verkocht. Zo hebben onder andere de Engelse mokken met bloemetjes, de stapels borden, vazen en een matje een nieuwe gebruiker gevonden. Nog lang, lang niet alles is weg, dus misschien moet ik over een week of vier, als alles al op de deel staat, nog een keer een open huis houden. Waarschijnlijk is dan de chaos compleet, dan kan er ook nog wel een gezellige drukte bij.
 
Naast het verkopen van mijn spulletjes was het ontzettend leuk om weer met heel veel mensen te praten over het wel en vooral het wee en veel oude bekenden uit de galerietijd te ontmoeten. Een groot aantal bezoekers kwam uit de omgeving van Elburg, deels natuurlijk ook om het naadje van de kous aan de weet te komen: wat gaan ze nu weer doen? Mijn ervaring is dat mensen uit de omgeving altijd  heel veel sterke verhalen vertellen over die goeie ouwe tijd en hoe het er op oude boerderijen toeging en wat ze allemaal in hun leven hebben gedaan. Zo ook nu weer. Het vergt wel tijd en enig geduld, want uiteindelijk gaan ze na hun verhaal te hebben gedaan meestal met een ‘tot ziens’ de deur uit. Mij maakt het niet uit, ik houd van die oude verhalen.
 
Van de bekenden kreeg ik dikwijls, op mijn vraag: hoe gaat het met je?, toch wel heel veel dingen te horen die minder prettig waren, zoals over open hartoperaties, gerepareerde knieën en overlijdens. Een al wat oudere dame van 73 vertelde dat ze een hartoperatie had ondergaan en dat het nog helemaal niet goed zat. Ze ging niet meer onder het mes, zo zei ze. “Ik heb een mooi leven gehad. Het is wel goed zo”. De tijd is niet ongemerkt voorbijgegaan. Nee, vertel mij wat!
 
Wat mij ook opvalt bij dit soort verkopen is dat mensen nou net datgene willen kopen wat ik niet kwijt wil. Ik vraag dan een groot bedrag, dan gaat het vanzelf over. Het gebeurde ook regelmatig dat  - nee buiten is er niets te koop – mensen toch rond het huis waren gelopen en met van alles aan kwamen, met bloempotten, beeldjes, mijn frutsels die overal rond het huis staan en waar ik echt niet van af wil. Heel soms dacht ik bij een bloempot: nou, neem die dan maar mee! Is dat ook weg.
 
Het Erfhuis zit erop. Het grote verplaatsen kan nu beginnen!