Hoe je van een koffer afkomt

Ingrediënten: een schoonzus, een telescoop en twee mannen.


Voordat onze grote verbouwing begon ben ik, bij het verplaatsen en opruimen, veel spullen tegengekomen die ik wel wil verkopen. Deels omdat er geen plaats meer voor is en deels omdat verandering ook wel eens leuk is! Zo kwam ik ook een telescoop tegen. Ooit gekocht voor mijn man die dolgraag naar de sterren wilde gaan kijken. Het is bij willen gebleven en de kijker stond jarenlang werkeloos op de zolder. Tot de verkoopdagen.
 
De telescoop vond iedereen wel machtig interessant, maar uiteindelijk zaten er geen echte sterrenkijkers tussen. Ik heb daarna de kijker op marktplaats gezet en er was direct veel interesse. Zoals gebruikelijk wilde wel iedereen voor een dubbeltje op de eerste rang, maar toch: de interesse was er en zo heb ik de kijker tweemaal verkocht, alleen betalen en ophalen was blijkbaar een probleem. Ik heb nooit meer iets van de heren, naar ik aanneem, vernomen.
 
Tijdens één van de verkoopdagen is ook mijn schoonzus langs gekomen en ze speurde langs alles om te kijken of er voor haar wat interessants tussen stond. Ze ging weer naar huis met kerstballen, een schilderijtje en een aantal spelletjes. Helemaal niet geïnteresseerd in de telescoop.
 
Na de laatste no-show voor de kijker belde plots mijn schoonzus, of ik de kijker, die ze tijdens haar speurtocht ook had zien staan, nog had. Eh, ja… Nou, dat was heel leuk. Een goede vriend van haar gaat in augustus trouwen en wat staat er, naast geld, op het verlanglijstje? Jazeker een telescoop. Toeval bestaat niet, toch? Mijn prijs had ze er voor over, zeker ook omdat ze getuige was bij het aanstaande huwelijk. Dus de koop werd gesloten. Nu nog de kijker krijgen waar hij moest zijn.
 
De toekomstige eigenaar belde meteen al op, konden ze aanstaande zaterdag de kijker komen ophalen? Ze reisden wel met OV, maar ach dat moest lukken vanuit Den Haag tot station ’t Harde. Tuurlijk! We moesten toen toch wel even nadenken hoe zo’n zwaar en onhandig voorwerp te vervoeren en OV-handig te maken. Gelukkig bleek hij in drie grote, statief, telescoop en middenstuk, en een paar kleinere stukken uiteen te halen te zijn en lag de kijker in vijf tassen klaar voor de overdracht. Bij nadere beschouwing vond ik het zo toch niet echt makkelijk te vervoeren. Het aanstaande echtpaar zou weliswaar met z’n tweeën komen, maar toch hebben ze maar elk twee handen en dan is vijf zware tassen niet echt werkbaar. Voor alles in de trein is gelegd is tie alweer vertrokken.
 
Een briljant idee ontsproot aan mijn brein: “hebben we die hele oude grijze koffer nog staan? Die heeft wieltjes en misschien past ie daar wel in!” Mijn man had er een hard hoofd in, maar ging toch op zoek naar de koffer en warempel hij was er nog. Na wat gehannes en gepruts paste de kijker deels in de koffer en de rest kon in twee tassen. Scheelde mooi, twee tassen en één koffer is beter handelbaar voor vier handen. De ontmoeting op station ’t Harde was een gezellig succes. Bij het AC hebben we met de mannen een toost uitgebracht op  hun aanstaande huwelijk en op de kijker.
 
En zo kwam ik van mijn koffer af ….