Noaberschap

Aan het einde van een wandeling met de honden kwam ik van de week langs de ‘buren’ aan het einde van onze straat. Daar staat een drietal huizen in een groepje bij elkaar eentje hoort nog bij Elburg, de andere twee bij Oldebroek. Ik heb hele goede buren. We zwaaien naar elkaar en zeggen elkaar gedag, we vragen hoe het met de poes gaat en als het nodig is lenen we elkaars grasmaaier. De buuf van het laatste huisje, Hettie, had me waarschijnlijk door de velden zien aankomen en kwam aangelopen.
 
“We zijn vandaag 25 jaar getrouwd, wil je even binnenkomen voor een kopje koffie?”. Ik was ongewassen en ongeschoren en had al helemaal geen cadeautje bij me dus ik aarzelde, maar Hettie zei dat dat allemaal niet gaf en dat ze ook niet op haar zondags was. Doorslaggevend was dat ik altijd al heel erg benieuwd was hoe het nou precies zat met die huizen. Dus ik zei oké. Deze kans liet ik me niet ontgaan. “Hier woon ik nou”, zei buuf toen ik na de honden te hebben vastgebonden aan een boom, binnenstapte. Het huis was tamelijk klein en donker met alles benedenvloers. Een keuken, een kamer en een slaapkamer. Ik vroeg me dan ook af waar hun dochter al die jaren had geslapen. Het huis kon wel een opruimbeurt gebruiken en was waarschijnlijk slechts één keer ingericht en wel 25 jaar geleden. Alles heerlijk donkerbruin, van meubels tot vloerbedekking, met schrootjes tegen de wanden. De televisie was de eerste kleuren tv, maar nog steeds met buizen. “Hij doet ut nog prima”, zei Gert-Jan, “waarom zou ik dan een andere kopen?” Het huisje, zo vertelde Gert-Jan, was in feite door hem 40 jaar geleden van garage naar huis omgebouwd. Er was daarvoor toestemming gegeven onder voorbehoud dat het na overlijden van de hoofdbewoner van de boerderij, zijn vader, weer garage zou worden. Hij moest dan weer in de boerderij gaan wonen. Zijn vader is nu 95 jaar en nog lang niet van plan om te gaan hemelen. De boerderij, ook niet echt heel groot, is verdeeld in twee woongedeelten. Naast zijn vader en diens vrouw wonen er ook zijn broer en diens vrouw met nog twee kinderen thuis, een jongen en een meisje en al twee jongens uit huis. De jongens werken allemaal als zzp-er en pakken echt alles aan. Ze klussen ook heel vaak bij ons.
 
Zo dat weet ik dat nu dan ook weer. Toen was de koffie met gebak aan de beurt en het laten zien van alle foto albums van 25 jaar met alle verhalen die erbij hoorden, te beginnen met de trouwfoto’s en eindigend met de trouwfoto’s van het 25- jarig feest, dat al was gevierd in De Haas, de Van der Valk van Elburg. Een uur of drie later liep ik met de honden terug naar mijn eigen stulpje.
 
Mooi een hele middag zoet geweest met Noaberschap!