Paniek in de lift

Ik ben net terug van een hartstikke fijne, gezellige en zonnige vakantie in het oostelijk middellandse zeegebied. Mijn man en ik hebben een cruise met de Costa Neo Riviera van Venetië naar Athene gemaakt. Twee dagen in Venetië en twee dagen in Athene. Daartussen Split, Corfu, Santorini en Kreta. Het weer was werkelijk geweldig. De temperatuur was iedere dag rond de aangename 30 graden. Heerlijk weer om tijdens het varen op het dek een e-boek te lezen met een verse smoothie en een droge witte.

Tijdens de reis hebben we een aantal excursies gedaan, georganiseerd vanuit Costa en allemaal met een perfecte logistiek. Altijd weer op tijd terug aan boord, voorzien van elk natje en droogje en een Engelstalige gids om de wetenwaardigheden van de stad, het eiland en de omgeving te vertellen. Het hoeft niet en je kunt ook altijd zelf iets ondernemen. Maar ik vind het best prettig dat ik, als ik bijvoorbeeld bij de Acropolis ben, langs alle wachtende mensen in die enorme rij, in de toch nog zeer warme zon, kan lopen en meteen binnen ben.

Het schip stroomt ’s morgens, op enkele zonaanbidders na, helemaal leeg. Soms betekent dat een kleine opstopping, maar alles gaat gemoedelijk, het is vakantie, en uiteindelijk toch vrij snel. Aan het einde van het uitstapje duurt het wat langer om terug komen op het schip. Iedereen komt natuurlijk op ongeveer hetzelfde tijdstip weer aan, omdat het schip op stipte tijden de haven weer gaat verlaten. Bij elke binnenkomst op het schip moet elke passagier door de beveiliging worden gescreend: pasje laten zien (ook om te weten of er iemand mist), tassen door de scanner en ikzelf door een poortje. De ingang van het schip was op dek vier. Daaronder liggen alle medewerkersverblijven, de kantoren en de wasserij en dergelijken. Het schip had in totaal 11 dekken en wij hadden een binnenhut op dek acht. Na zo’n vermoeiende dag namen we meestal de lift naar dek acht.

Na één van deze excursies konden we ons nog net in een overvolle lift, meest dames, proppen. Eigenlijk onder protest want iedereen moest een beetje indikken. We stonden net binnen toen de lift begon te piepen en er overal rode lampen begonnen te knipperen. De dames begonnen in lichte paniek te gillen en op knopjes te drukken. Wij stapten maar snel uit de lift, wij waren ten slotte te veel, maar dat hielp niet, de lift bleef piepen en knipperen onder luide paniekkreten van de dames.

Wij dachten: laten we maar snel de trap nemen tot het volgende dek en dan .... 

Bij de volgende verdieping drukten we dus weer in afwachtende spanning op het knopje van de lift om omhoog te gaan. Zou die wel komen?

En ja hoor, de lift ging open en onder schaterend gelach stapten we weer bij de dames in de lift.