Schuimspaan

Nu, na ruim tweeëneenhalve week verbouwing, of eigenlijk versloping, is er niet veel meer over van het voorhuis dan ‘four grey walls that surround me’, en een zandvlakte van 120 m2, 36 cm lager dan de uiteindelijke vloerhoogte, en een doorgang vanuit de kamer naar de opkamer. Twee weken bivakkeren op de deel in stof, dat overal onder en in kruipt, neerdwarrelt en hardnekkig niet is weg te krijgen, en gedreun, gebonk en getril. Allerlei verschillende mensen over de vloer, zoals de slopers, de architect, de aannemer, de installateur, de haardenman, de vloerenman, de containerman, de schilderman èn veel benieuwde kijkers. Heel veel kannen met koffie en thee en een grote hoeveelheid koeken zijn er doorheen gegaan. Voor ons zelf waren er de ‘kleine ongemakken’, zoals: via hangende trappen naar de badkamer klauteren, koken op een elektrisch plaatje, nauwelijks internetverbinding, alles kwijt, omdat het geen eigen plek heeft. Geen water en geen licht, en vaak pien in de kop van het getril en de herrie. Maar ...ik heb het overleefd!
 
Wat een avontuur is het om laag voor laag het huis terug in de tijd te zien gaan en bijna weer tot zijn oorsprong te zien komen. Verbazingwekkend wat er allemaal achter de muren en onder de vloer zat verstopt: onder de vloer in de kamer kwamen drie lagen vloer te voorschijn. De eerste laag bestond uit bakstenen, daarna witte tegeltjes en dan, na een dot beton, onze prachtige rode tegeltjes. Op de muur minstens drie lagen met bloemetjes- en streepjesbehang, stuc en de originele bruin en blauw beschilderde tegeltjes in, waarschijnlijk, het keukengedeelte. Een deur op een onverwachte plek en er ook nog een extra stookplaats in de eetkamer. In de hal, die ooit stal was, kwamen geen extra lagen vloer te voorschijn. Waarschijnlijk omdat daar in de tijd dat de woonboerdij nog boerderij was alleen maar zand voor de beesten lag. Daar onder de Franse estrikken lag echter wel een laag van 20 cm zeer gewapend beton. Dat viel de slopers minstens één dag tegen.
 
Nu is al het puin afgevoerd in containers en is zeker wel 30 kub, zeer oud, zand eerst uitgezet in bergjes en later uitgesmeerd over ons moeras en staan er slechts nog de vier muren. Het geeft een heel apart gevoel om daar nu tussen te staan met al wel een beetje idee hoe het zal zijn over drie maanden.
 
Waar ik stiekem op had gehoopt is helaas niet gebeurd. Ik had zo graag een schat, een armband, een ring, of een pot met gouden munten gevonden. Het enige wat uit de grond is gekomen is een schuimspaan van koper. Door drie lagen vloer redelijk plat geworden.
 
Het is wel een bodemvondst, maar toch …