Slordig smeren


Op de verjaardag van een vriendin kwam natuurlijk het tamelijk frisse weer van de laatste tijd aan de orde. Dat de groei van de planten en bloesems weer achter liep in plaats van voor. Ook werden alle witte beentjes getoond. En vooral wat dat betekende als het echt mooi weer zou worden. Je kunt niet in een rokje met van die erg witte benen. Een lange broek dragen is een oplossing, maar ook de zelfbruiners werden aangeraden, ook door mij. Ik smeer echt altijd, voorafgaand aan rokjestijd, mijn benen in met zelfbruiners. Ik krijg ook ieder jaar weer van mijn schoonmoeder de complimenten voor mijn mooie bruine benen. ”Is het echt of uit een potje”, vraagt ze ook ieder jaar weer. De één vond echter dat je er oranje van wordt, ook de onderkant van de handen en de nagelrandjes, en vooral dat je streperige vlekken op de benen krijgt. Als tegenargument werd aangevoerd dat de producten de laatste tijd sterk verbeterd zijn, dat het niet meer oranje wordt, maar best mooi bruin. Wel moet je je handen goed wassen en borstelen, want daar wordt het natuurlijk ook bruin. Het allerbelangrijkst is dat je het niet met de Franse slag, maar op een goede manier insmeert: met beleid en geduld en dus alles raken èn vooral uit de plooien strijken!
 
Dit alles deed me denken aan dat ik, met diezelfde vriendin, een rondreis langs de koningssteden, Marrakech - Meknès -  Fès - Rabat, in Marokko heb gemaakt. Het was een niet heel dure reis en het reisgezelschap was dan ook groot. Omdat het zo begin half mei was waren mijn mooie beentjes natuurlijk ook nog aan de lichtgevende kant. Om dat op te lossen had ik een zelfbruiner meegenomen en smeerde dat iedere morgen met beleid en geduld over de benen. Het resultaat was dat ik na een dag of twee aardig gebruinde benen had. Mijn vriendin vroeg me of ze ook mijn smeerspul mocht gebruiken. Ik meen dat ze zelf had vergeten bodylotion mee te nemen, of misschien zaten er in mijn lotion ook glinstertjes voor een speciaal effect. Tuurlijk, waarom niet. Dus ook zij heeft het gebruikt. Alleen…!
 
Tijdens de excursies liep mijn reisgezelschap keurig met z’n allen in een stoet, vanwege de grootte van de groep, achter de Nederlands sprekende gids aan. Toen ik op een keer achter mijn dapper, in de zinderende zon, stappende vriendin liep zag ik mooie bruine strepen op haar benen. Het grappige was dat ik het niet eens direct herleidde tot het smeerspul.
 
Later bleek dat ze niet wist dat het een zelf bruinende crème was en daarom gewoon ‘slordig’ had gesmeerd!