Stokoud

Vorige week ben ik naar Amsterdam geweest voor de Amsterdam Light Tour, een boottocht tussen de lichtwerken in de historische binnenstad van Amsterdam, waarbij gebouwen, grachten en bruggen prachtig zijn verlicht en aan elkaar worden verbonden door visuele kunst en installaties. Deze boottocht heb ik gewonnen bij de Nationale Postcodeloterij, of de Bankgiro loterij, ik vergeet telkens welke het ook weer is. In ieder geval wel gewonnen.
 
Amsterdam, zo weet ik uit ervaring, is een crime om te parkeren en omdat het zo verschrikkelijk duur is, ook gewoon niet leuk meer. En daar hik ik dan toch bij elk bezoek weer tegen aan. Buiten de stad parkeren en met een tram of trein naar het centrum verder reizen is de ideale oplossing. Ik had even gegoogeld op een P&R en had al snel een parkeerplaats gevonden. Ik kon kiezen uit verschillende mogelijkheden. Ik koos voor Zeeburg, een goede oplossing omdat het redelijk dicht bij de stad ligt. Net voor de Piet Heintunnel ligt het stationnetje met een grote parkeerplaats. Wat bleek: als je er na de spits je auto parkeert kost het slechts één euro. Das toch geweldig, want met het tramritje vice versa was het vier euro totaal en dat was dan voor zes uur parkeren. In de stad had het minstens dertig euro gekost. Prima keuze geweest om het zo, zonder stress, te doen.
 
De lightshow begon om 17:00 uur met vooraf een hapje en een drankje voor de prijswinnaars, maar ik was al wat eerder naar Amsterdam gegaan. Even weer rondlopen in de kleine straatjes met de kleine aparte winkeltjes tussen de grachten en de heerlijke wietlucht inademen doet me altijd goed. Aangekomen op Zeeburg was ik relaxed ingecheckt in het treintje met mijn OV kaart. Het treintje was niet tjokvol, maar toch waren alle zitplaatsen wel bezet. Ik had net een dik uur in de auto gezeten, dus die paar minuten staan vond ik helemaal goed. Ik stommelde wat naar het midden van het treintje en bleef daar hangen aan een paal. Op de zitplaats naast mij zat een jongeman, zeker nog geen 20 jaar, bos krullen, grote rugtas, sneakers en natuurlijk een mobieltje in zijn handje.
 
De jongen keek op naar mij, wachtte even en zei toen: “gaat u hier maar zitten, hoor mevrouw.”
“Nee, nee hoor, dat hoeft niet”, stamelde ik.
 
Wat gebeurde hier nou helemaal. Er wilde er iemand voor mij opstaan!! Ik was werkelijk verbijsterd en voelde me ineens stokoud!