Te druk


Het is me wat! Ik ben de afgelopen week zo druk geweest dat ik niet de tijd heb gehad om een verhaal te schrijven. Te druk geweest met alle ‘gewone’ en meer routinematige dagelijkse bezigheden, zoals mijn vrienden en familie; dates met mijn man; sporten; mijn huishoudelijke klussen en afhankelijk van het weer: de honden uitlaten, of met de honden wandelen. Een heel verschil! Maar vooral druk met alles rondom de schrijfwedstrijd van het Kantelboek. De schrijfwedstrijd loopt heel goed, de verhalen stromen binnen en dan is het ook logisch dat er het een en ander moet gebeuren om alles in goede banen te leiden. Het organiseren van een schrijfwedstrijd is, zoals het in feite met alles gaat en hoort, niet iets wat even snel kan worden gedaan. Ik doe het wel even, is absoluut niet aan de orde! Iedereen die een persoonlijk verhaal schrijft doet dat met hart en ziel en legt iets heel intiems bloot. Het is een inkijkje in iemands leven, iets privés dat de lezer dan óók weet. Dat verdient veel respect en zorgvuldigheid. 

Wat maakt dan dat ik het zo druk heb met de zaken rondom het Kantelboek? Nou:
Deze week heb ik contact gehad met de juryleden om met hen de ins en outs bespreken van de voorwaarden en de spelregels voor het schrijven van een verhaal. Het verzorgen van de administratie. Iedereen krijgt direct een mailtje dat zijn of haar verhaal is ontvangen. Verder is het uitermate belangrijk dat de verhalen goed worden geregistreerd en bewaard. Belangrijk omdat de verhalen door alle redactieleden moeten worden gelezen en in de afrondende fase door de jury. Dat maakt dat de verhalen moeten worden opgeslagen op een plek waar iedereen erbij kan. De e-mail adressen moeten weer worden opgeslagen in een databank om de nieuwsbrieven en andere mededelingen te kunnen versturen naar de inzenders van de verhalen. Het maken en versturen van de nieuwsbrief kost tijd. Het zichtbaar maken van de schrijfwedstrijd op LinkedIn, Twitter en Facebook krijgt aandacht en vraagt ook tijd, het zichtbaar maken is regelmatig nodig: de kracht zit um immers in de herhaling. En uiteindelijk het lezen van per keer een paar van de ingezonden verhalen. Niet meer dan een paar, omdat ik mijn aandacht niet wil verliezen. Daarnaast heb ik soms ook echt even de tijd nodig om een verhaal te verwerken.


Kortom deze week verdwaald in een hoofd vol prikkels! Dus daarom deze week geen verhaal.